Kotlety mielone z indyka z nutką USA

Dzisiaj szczególny dzień w historii świata.

Pan pomarańczowy, prezydent zza wody, podobno sromotnie przegrał wybory, a demokraci przejmują Kongres. W związku z tym być może ten świat, który ostatnio stawał na głowie, gdzie wszystkie granice jakiejkolwiek kultury i godności ludzkiej zostały przekroczone, troszeczkę się ustabilizuje albo nawet poprawi.

Przyznam szczerze, że jak obserwowałem, w jaki sposób budował kapitał swojej rodziny i znajomków, uprawiając w zasadzie wprost politykę korupcyjną, to było okropne. Ta jego pogarda dla ludzi, fakt, że bez żadnego problemu rozmawiał i robił interesy z dyktatorem, przez którego giną tysiące ludzi w Europie – to wszystko sprawiło, że o czwartej w nocy z ulgą oglądałem relacje w amerykańskich mediach.

Jak czytałem w „New York Timesie”, gdyby decydowała wyłącznie biała populacja Stanów Zjednoczonych, to przewagę mieliby republikanie. Pocieszające jest jednak to, że bardzo dużo młodzieży wolało nie głosować na Trumpa. Taki refleksyjny wpis tym razem – nie będę żartował ani się z tego śmiał.

Mam nadzieję, że to odwrócenie od szarości populistycznych partii, które potrafią jedynie destabilizować i kłócić społeczeństwa. Może ta fala dopłynie też do Europy przy okazji kolejnych ważnych wyborów, żebyśmy wreszcie szanowali godność człowieka i jasno mówili, kto jest zły, kto dobry, kto zabija, a kto się broni. Z taką nadzieją uznałem, że trzeba to świętować.

A jak Polak ma świętować klasycznym daniem obiadowym (zwłaszcza gdy dzień wcześniej jadł sznycla z indyka, czyli coś à la schabowego), to na stół muszą wjechać kotlety mielone. Zrobiłem je jednak z dodatkiem amerykańskości – to klasyczny przepis na mielone z indyka, ale z solidnym akcentem.

Dodałem do nich podsmażonego, wędzonego boczku najlepszej jakości, żeby nadać im konkretnego charakteru. Jakby zaśpiewał Bruce Springsteen: „Born in the USA”, a u mnie mielone z indyka z nutką USA.

Szanowni Państwo, przed Wami JEGO WYSOKOŚĆ KOTLET MIELONY.

Metryczka

Czas przygotowania: 20–25 minut

Czas smażenia: ok. 10 minut (po 3–4 minuty z każdej strony)

Czas pieczenia: 20 minut

Temperatura pieczenia: 180°C (grzanie od góry)

Liczba porcji: 5 dużych kotletów (po ok. 120–130 g)

Kalorie: Na pewno niemało (boczek, ciemniejsze mięso, smażenie), ale jak demokraci wygrywają w Teksasie czy Karolinie Południowej po kilkudziesięciu latach, to zasady zdrowego żywienia można odstawić na bok

Składniki

• 500 g mięsa mielonego z indyka na kotlety — ciemniejsze, bardziej tłuste (np. z udźca lub skrzydełek)
• 100 g boczku wędzonego — w plasterkach, pokrojonego w drobną kostkę
• 2 większe kromki chleba żytniego — porządny, lekko wilgotny chleb (np. od Lubaszki)
• 0,5 szklanki mleka — u mnie bez laktozy
• 1 mała cebula — pokrojona
• 1 spory ząbek czosnku — pokrojony i zmiażdżony
• 40 ml zimnej wody
• 1 płaska łyżeczka soli drobnoziarnistej
• 1 łyżeczka pieprzu czarnego mielonego
• trochę świeżo zmielonego pieprzu kolorowego
• 1 łyżeczka słodkiej papryki mielonej suszonej
• Opcjonalnie: płatki chili — do zaostrzenia smaku
• Bułka tarta dobrej jakości — do obtoczenia kotletów
• Olej rzepakowy — do smażenia

Przepis

Zacząłem od porwania dwóch sporych kromek żytniego chleba na drobne kawałki. Wrzuciłem je do dużej miski (takiej, w której później zmieszczą się wszystkie składniki) i zalałem pół szklanki mleka, pilnując, aby chleb dokładnie je wchłonął. Do namoczonego chleba dorzuciłem pokrojoną cebulę oraz zmiażdżony i posiekany ząbek czosnku. Gdy chleb wciągnął płyn, zblendowałem całość blenderem na gładką papkę przypominającą owsiankę – trzeba to zrobić dokładnie, żeby w kotletach nie pływały duże kawałki cebuli, uważając przy tym, by nie ochlapać się mlekiem.

Do zblendowanej bazy dodałem pół kilograma mielonego mięsa z indyka. Na patelni podsmażyłem bardzo drobno pokrojony wędzony boczek. Trzymałem go najpierw na średnim ogniu, a gdy tłuszcz zaczął się wytapiać, zmniejszyłem moc palnika do około 1/4. Chodzi o to, aby wytopić tłuszcz, ale nie zrobić twardych, sztywnych skwarków – mają pozostać miękkie. Usmażony boczek przełożyłem do miski z mięsem, pamiętając, aby wlać również cały wytopiony z niego tłuszcz. Następnie doprawiłem masę: wsypałem pół łyżeczki soli drobnoziarnistej, dwie łyżeczki mielonego czarnego pieprzu, trochę świeżo ukręconego kolorowego pieprzu, łyżeczkę słodkiej papryki oraz odrobinę płatków chili dla zaostrzenia smaku. Na koniec wlałem około 40 ml zimnej wody, która sprawia, że masa lepiej się klei i jest odpowiednio napowietrzona. Do środka absolutnie nie dodawałem bułki tartej. Całość dokładnie wymieszałem łyżką (miałem około 650 g masy) i odstawiłem na 5–10 minut, żeby smaki się przegryzły.

W tym czasie przygotowałem naczynie żaroodporne oraz miseczkę z bułką tartą. Rozgrzałem mocno patelnię z solidną ilością oleju rzepakowego. Przed formowaniem kotletów przepłukałem dłonie w zimnej wodzie. Nabierałem dużą łyżką porcję mięsa, formowałem kotlet i od razu wrzucałem do bułki tartej. Nawet jeśli masa wydaje się lepka i luźna, po obtoczeniu w bułce natychmiast trzyma formę.

Zadbałem o to, by kotlety były dokładnie i równomiernie opanierowane, bez gołych miejsc. Układałem kotlety na gorącym oleju jeden za drugim. Smażyłem je na średnim ogniu przez 3–4 minuty z jednej strony, pilnując, by za bardzo nie ściemniały, po czym obróciłem na drugą stronę w tej samej kolejności, w jakiej lądowały na patelni. Po kolejnych 3–4 minutach smażenia ściągałem je z patelni, pozwalając nadmiarowi tłuszczu ocieknąć, i układałem w otwartym naczyniu żaroodpornym. Z podanych proporcji wyszło mi 5 konkretnych, większych sztuk (po ponad 120 g każda).

Naczynie z kotletami wstawiłem bez przykrycia do piekarnika rozgrzanego do 180°C z funkcją grzania od góry. Piekłem je przez dokładnie 20 minut. Kotlety podałem z klasycznym purée ziemniaczanym oraz sałatką z pomidora, ogórka kiszonego i małosolnego. A jak wiadomo, mielone świetnie smakują również odgrzewane na drugi dzień, jeśli zostaną w lodówce.

Podajemy, jemy i świętujemy!