Wyjątkowy dzień: wracam do pisania na Prymitywnej Kuchni.
Mogłoby się wydawać, że dla jednych minęło właśnie kilka dni od zamachu stanu w Polsce, a dla drugich — kilka dni od chwili, gdy Trybunał Konstytucyjny znowu zaczął funkcjonować dla ludzi. Nie będę rozstrzygał, kto ma rację. Cała sytuacja wydaje mi się mocno groteskowa.
Kiedy widzę, jak prezydent Polski na Radzie Bezpieczeństwa Narodowego mówi o tym, że uśmiecha się do premiera ganiąc go, wszystko zaczyna przypominać kabaret. Z drugiej strony oglądam sceny z Trybunału Konstytucyjnego, gdzie profesor prawa próbuje wytłumaczyć, czy może uzasadnić, że dziesięciu to ośmiu to czuję się jak na „Rejsie”. Najpierw opowiadają tam o najkorzystniejszych metodach losowania, a potem zastanawiają się, jak wybrać metodę losowania.
Tak na dobrą sprawę Fukuyama miał rację, mówiąc o końcu historii: to, co obserwujemy, już kiedyś było, tylko się powtarza. A sceny kabaretowe, z których kiedyś się śmialiśmy, zaczynają być naszą rzeczywistością. Pomyślałem więc, że przy okazji reaktywacji Prymitywnej Kuchni wrócę do korzeni.
Pierwszy wpis na blogu dotyczył jajecznicy. Pamiętam, że już wtedy przepis budził kontrowersje wśród moich ówczesnych znajomych. Okazało się, że jajecznicę można zrobić na różne sposoby, niekoniecznie tak samo jak ja. Dowiedziałem się nawet, że moja jajecznica nie jest jajecznicą. A przecież pomysł na blog był prosty: przepisy dla osób, które niekoniecznie mają czas. W podtytule było „dla chłopa i leniwej baby”.
Po dłuższej przerwie postawiłem więc na coś, co też może się wam wydać proste i prymitywne. Bo w tym przypadku najważniejszy nie jest sam przepis — ten jest banalnie łatwy — tylko dobór składników. W życiu, tak jak w kuchni, nie zawsze najważniejszy jest talent. Czasem najważniejszy jest właściwy dobór składników, i to najwyższej jakości.
Wtedy nawet coś prostego może być wykwintne. Niekoniecznie będzie dobrze wyglądało — do tego trzeba jeszcze opanować sztukę ładnego wydawania potraw — ale samo w sobie może smakować na tyle dobrze, że nie będzie śmieszne.
I chyba właśnie o to chodzi: żeby to, co oglądamy w każdej sferze życia, nie było kabaretem musi składać się ze składników najwyższej jakości.
A teraz robię nowy przepis, w którym o wszystkim decydują właśnie naturalnie i naturalne… składniki.
Metryczka
Czas przygotowania: od 30 sekund do 3 minut na porcję
Liczba porcji: 2
Liczba kalorii: niewiele, Google Gemini mówi, że jest ok
Składniki
- 200 g naturalnego serka homogenizowanego — z Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej w Garwolinie
- 1 łyżeczka naturalnego miodu eukaliptusowego — z Hiszpanii, dobrej jakości
- 1 łyżka naturalnych wiórków kokosowych — dobrej jakości, bez dodatków
Przepis
Przygotowałem dwie miseczki — najlepiej przezroczyste, choć możecie wybrać takie, jakie macie. Podzieliłem serek na pół i ułożyłem go łyżką w miseczkach. Nie mieszałem go długo: porcja nie jest duża i nie było takiej potrzeby. Polałem serek miodem eukaliptusowym, starając się zrobić to możliwie estetycznie.
Najwygodniej mieć miód w opakowaniu z dozownikiem, a nie w słoiku, z którego kapie, gdzie popadnie. Jedyna rzecz, która wymagała przygotowania, to wiórki kokosowe. Uprażyłem je na małej patelence z Ikei — tej samej, na której zazwyczaj robię bułkę tartą do kalafiora, brokułów albo fasolki szparagowej. Lekko podgrzałem patelnię i wsypałem łyżkę wiórków. Uważałem, żeby się nie spaliły: miały się zarumienić, zrobić lekko brązowawe, uwolnić zapach i stać się bardziej chrupiące. Bardziej crunchy. Tylko bez przypalania, bo wtedy cała ta wykwintność szybko się kończy. Gotowe wiórki podzieliłem na pół i posypałem nimi serek, który wcześniej polałem miodem.
Podałem od razu. Jadłem powoli i delektowałem się składnikami pochodzącymi z trzech różnych stron świata: serek mam z Polski, miód eukaliptusowy z Hiszpanii, a wiórki kokosowe pochodzą z krajów tropikalnych, najczęściej z Azji, ewentualnie z Ameryki Środkowej.
Smacznego.
